Yuxuda əhmədlidəki evimizdəydim. Otaqlar filan eyni idi amma evimiz niyəsə 17-ci mərtəbədə və məhlənin ortasındakı binada idi. Otağımdan * ki mən bütün evlərdə hər zaman qonaq otağını öz otağım edirəm çıxıb kuxnaya keçdim. Hiss elədim ki, evdə 1 nəfər daha var. Girəndə baxdım ki, mama qabları yuyur, bacım masada oturub nəsə iş görür, masanın divardan asılan tv tərəfində də o! Yuxuda hansı fəsil idi bilmirəm amma əynində qış kurtkası vardı. Üzü, saçı, geyimi, mimikası və s hər şeyi sonuncu dəfə onu necə görmüşdümsə eyni cürə idi. Dinib danışdırmadan səhər yeməyimi yemək üçün masaya oturdum. Normalda o stulda heç vaxt oturmuram, mənim yerim bəllidi: atam belə olsa mən gələndə ordan durur ki mən oturum. amma o moment niyəsə düz onun qabağındakı stulda oturdum. Məni görən kimi sakitcə qalxdı. Ki istəmədiyi, nifrət etdiyi üçün deyildi* zatən səbəbi də yoxdu bununçün , qarşımda türklər demiş, mahçup olduğu üçün idi* ki mən bunun üçün bir əlin beş barmağından çox səbəb sayaram . Diqqətlə üzünə, gözünün içinə baxdım. Haçansa qabağıma çıxsa düz keçib gedərəm, amma o an düz qarşımda durduğunu görəndə o qədər dəhşətli bir özləm keçdi ki içimdən, gülümsədim. O da bir tık gülümsəyib yan otağa keçdi.
Sonrasında yeməyimi yeyirdim. bizimkilərə bu qızın burda nə işi olduğunu, hardan tanıdıqlarını və s soruşanda cavab vermədilər. O da yan otaqda getməyə hazırlaşırdı. Boylananda qapıdan çıxdığını gördüm. Egomu, qürurumu yeyib* ki yalnızca yuxularda olur bu dalınca qapıya getdim. Blok, ümumən bina tamam təmirsiz, sanki bu dəqiqə tikilib kimi gündəydi. Eləcə blokun pəncərəsindən məhləyə baxırdı. Binanın ən üst mərtəbəsində idik. "heç gözəl mənzərə deyil", - dedim, dalınca da "yolu tanıyırsan?" deyə soruşdum. O da şirin xırda yalan idimi, ya həqiqətən də bilmirdi deyəydimi bilmirəm, amma "yox, bilmirəm" dedi. Və bunu elə tərzdə dedi ki, sanki gəlməyimi istəyirmiş kimi.
Sonrasında kadr dəyişdi, anlam vermədiyim şeylər oldu. Balaca qız uşağı vardı. dəhşət çox oxşayırdı ona. Öz uşağı olduğunu sanmıram. Mənə göstərdiyi uşaqlıq şəklindəki ilə eyni idi, eyni geyimdəydi. Bizim evdə olanda o uşaq yox idi, məncə hələm evli də deyil. Onun öz uşaqlığı idi. Qanı tez qaynadı mənə, əlimdən tutmuşdu, Mənlə zaman keçirməyi çox sevmişdi. O da kənardan yüngülcə gülümsəyirmiş kimi baxırdı. Lifti çağıranda uşaq əlin uzatdı, qucağıma alıb qaldırdım, o basdı düyməni. Dəhşət çox sevinib "giggle" kimi gülməyə başladı. Dönüb o dəqiqə özün mənə sıxıb boynumu qucaqladı. əsl balaca uşaq qoxusu gəlirdi. Nilaydan bəri bu neçə ildə ilk dəfə idi ki, bir uşaq o qədər içdən və səmimi qəlbdən, saflıqla məni qucaqlayırdı. Gözümü yumub kövrək halda möhkəm-möhkəm bağrıma basdım.
Sonrakı kadrda 4 nəfər idik. Uşaq yox idi. Mən, o və onun çevrəsindən 2 nəfər daha: 1 qız və deyəsən 1 oğlan daha. Diqqətim onlarda deyildi heç. 2 mərtəbə aşağıda idik. 14-də, pilləkənlərdə. Dəxlisiz anlar idi, əlaqəsiz şeylər olurdu. Bir anlıq özümə də təəccüblü gəldi ki, aranın bu qədər tez yumşalmasına göz yumuram. Mənim random bir kolleksiyamdan olan əşya vardı pilləkənin düz qırağında, taxtanın üstündə. o əşyayla şəkil çəkdirmək istədiyini deyib pilləkənin məhəccərinə dırmaşdı. Elə bu an taxta aşdı, o da pilləkənlər arasındakı boşluğa düşdü. 1-2 küt səs eşitdim, sanki ən dibə deyil də bir mərtəbə aşağıya düşdü kimimə gəldi. Amma boylananda orda deyildi. O biri ikisi onun yıxılmağını görən kimi başların itirdilər. heç bir duyğusal reaksiya vermədim, etiraf edim ki, heç hiss də eləmədim, hər zamanki soyuqqanlı halımla baxıb analiz edirdim. Ona olan qırğınlıq və acığımdan idi bəlkə də. Bəlkə də artıq indiki həyatımda onun mənimçün varlığı ilə yoxluğu bir şey dəyişdirmir deyə idi. Ya da bəlkə də kimliyindən asılı olmayaraq insan ölümü mənimçün uje çox adi hal alıb deyədimi. Zatən neçə il sırf kriz durumlarında özümü itirməyim deyə təlim-tərbiyə almışam. heç 1 həftə belə deyil yenə düz gözümün önündə daha biri can verirdi. Al qan içində yerdə uzanan bədənə, panika içində başına yığışanlara baxıb, hər şeyi axarına buraxıb konum atdım yerdə uzananı da, vurub uzadanı da gəlib aparsınlar. Nəysə. Onun o iki dostunu da panika içindəki hallarına buraxıb həqiqi bir şeylər etmək üçün cəld aşağı qaçdım.
Son hissədə ən aşağıda idim. Bütün mərtəbələrə baxa-baxa düşmüşdüm, heç yerdə yox idi. Ən axırıncı pilləkənləri düşəndə gördüm ki, oturub məni gözləyir. Tez yanına gəldim, qucaqladı məni. Yaşadığı həyatdan bezdiyini, yuxarıda dostlarının yanında qəsdən fake ölüm quraşdırdığını, məndən beşbetər gözdən itib hər şeydən uzaqlaşmaq istədiyini dedi. Qısa danışandan, qucaqlaşmağımız bitəndən sonra binadan çıxdıq. Eyni məhlədə həqiqi evimiz olan binanı göstərdim, durduğumuz yerdən görünürdü. Bizdə heç vaxt olmamış olmasına rəğmən "evimiz yadında qalıb yəqin ki" deyəndə təsdiqlədi. Ora getməsini istədim, mən də dönüb o birilərin başın qatıb standart paket bir şeylər uydurasıydım. 1-2 zəng də edəsiydim məsələyə əl atsınlar. Dönüb 1-2 addım atmışdı ki, nəslini sikdiyim dostları çıxdı binadan. Görüb tez yanına gəldilər, o da qanıqara şəkildə baxdı mənə. Elə o dəm də yuxudan ayıldım ki, saat 7-di. Uzun zamandır yuxu görmürdüm, kontrolu çox tez itirdim. Duyğulara necə qapıldımsa nə qədər elədim nə "ayıla" bildim, nə də təzədən yata bildim. Durub gedib yarım saat hovuzda suyun altında eləcə oturmuşam ki, chatgpt'dən əvvəl özüm analiz edim, ən əsası da ayıla bilim..
So here we are. There's a problem rising from deep down and i can't sleep until it's fixed.
(youtube: 
)
)
şərhlər: